۱۱ نقص دوربین‌ عکاسی و بی‌توجهی تولیدکنندگان به آن‌ها

حرکت کمپانی‌های تولید‌کننده‌ی دوربین مبنی بر نداشتن نو‌آوری در تولیدات خود به‌نوعی «تنبلی در مهندسی» شمرده می‌شود. تنبلی در مهندسی از آن‌جا شروع می‌شود که یک نفر در رأس کمپانی به نوعی مدیر فریاد می‌زند که هزینه‌ها را کاهش بدهید و یکی از راه‌های کاهش هزینه‌ها، توزیع کالا با همان دیزاین پیشین است. به علاوه از طرف دیگر کمپانی‌ها برای کاهش بیشتر هزینه‌ها مجبور هستند از همان قطعاتی بهره ببرند که در دوربین‌های پیشین استفاده ‌کرده‌اند یا حتی به‌جای بهره برداری از قطعات با بالاترین تکنولوژی و کیفیت، از نمونه‌های ارزان‌تر استفاده می‌کنند.

با اینحال مسئله‌ی اصلی در تنبلی در مهندسی رفع نشدن مشکلات پیشین تولیدات است و این مسئله به بهتر شدن تست مصرف کنندگان در بهره برداری از تولیدات لطمه می‌زند. کمپانی‌های تولید‌کننده‌ی دوربین باید بدانند که برطرف کردن مشکلات پیشین مصرف کنندگان دلیل فروش بیشتر تولیدات آن‌ها می‌شود و برعکس.

در این مقاله سعی می‌کنیم در باب مشکلات پایدار دوربین‌ها صحبت کنیم و ۱۱ کار اشتباه را که کمپانی‌های تولید‌کننده‌ی دوربین تکرار می‌کنند مورد بررسی قرار دهیم‌:

اولین کاری که بیشتر خریداران دوربین انجام می‌دهند خرید ابزارهای جانبی خوب است؛ پس با آن شروع می‌کنیم.

۱- کمبود پایه‌ی آرکا سوئیس

از لحظه‌های خیلی دور یک سوکت سه‌پایه‌ی ۱.۴ اینچی در پایین دوربین وجود داشته است و ممکن است از حدود بیست سال پیش کمپانی‌ها از این نوع سوکت‌ استفاده کرده‌اند؛ با اینحال چندی قبل به کاربری آن‌ها توجهی نشده است. یقینا به رسم قبلی، یکی از مدیران در کارخانه به سفارش این سوکت‌های سه‌پایه ۱.۴ اینچی ادامه داده است و آن‌ها را برای نصب روی دوربین به کارخانه فرستاده‌اند. چندی قبل از آن‌ها به دلیل لحظه‌بر بودن برای نصب یا باز کردن آن‌ها از روی سه‌پایه استفاده نمی‌شود. غیر از این پیچ کردن آن روی سه‌پایه، امنیت دوربین را از لحاظ ثبات تأمین نمی‌کند (به‌تدریج می‌چرخد). از این جهت تمامی تولید‌کنندگان دوربین برای از بین‌ بردن سخت عدم ثبات دوربین و جلوگیری از مشکلات بعدی از لایه‌ای لاستیکی در پایین دوربین استفاده می‌کردند؛ با اینحال این لایه‌ی لاستیکی به مرور لحظه پاره می‌شد و نیاز به تعویض یا تعمیر داشت. هم اینک کمپانی‌هایی مانند نیکون برای رفع این سخت از بدنه‌ای دندانه‌دار با سطح پلاستیکی استفاده می‌کنند (هر‌چند کارایی ندارد و از چرخش و لغزش دوربین درون سوکت جلوگیری نمی‌کند).

از آن‌جایی که بیشتر تولید‌کنندگان دوربین‌ به تولید بدنه‌های پلاستیکی علاقه یافته‌اند، این سؤال پیش می‌آید که کمپانی‌ها به چه نحو سوکت‌های سه‌پایه را به‌طور ایمن روی دوربین نصب می‌کنند به‌گونه‌ای که نشکنند، بیرون نیایند و خراب نشوند. فریم و پیچ‌های فراوانی برای محکم کردن این سوکت‌ها در جای خود استفاده شده‌اند؛ با اینحال بازهم سوکت‌های سه‌پایه‌ی فراوانی وجود دارند که لحظه استفاده می‌شکنند.

برای رفع این سخت، عکاسان حرفه‌ای از مدت‌ها پیش به بهره برداری از صفحات آرکا سوئیس روی دوربین‌ها روی آورده‌اند و مشتاقان عکاسی نیز آن‌ها را دنبال کرده‌اند. این صفحات اول از همه توانایی باز و بسته شدن فوری معرفی می‌دهند؛ با اینحال مهم‌تر از آن، عدم لغزش دوربین روی صفحات آرکا سوئیس است. از همه مهم‌تر دیزاین خوب آرکا سوئیس است که باعث رابطه فلز با فلز می‌شود که از روش اتصال دوربین با سیستم پشتیبان آرکا سوئیس ایجاد می‌شود. این مسئله مهمی است؛ چونکه اگر این اتصال بطور کلی ثابت نباشد، در سیستم پشتیبان آرکا سوئیس با لرزش مواجه خواهید شد.    

چندین عدد از کمپانی‌های تولیدکننده‌ی دوربین به‌نوعی از نمونه‌های آرکا سوئیس استفاده کرده‌اند؛ برای نمونه فوجی‌فیلم از نمونه‌ای از پایه‌های آرکا سوئیس استفاده کرده و به علاوه از طرف دیگر کمپانی الیمپوس نمونه‌ی حدودا مشابهی برای سه‌پایه‌های ویژه لنز‌های بلند خود به‌کار برده است. حتی در تازه ترین نمونه از لنز‌های تامران نیز بیننده این موضوع بوده‌ایم. این حرکت کمپانی‌ها را باید به فال نیک گرفت.

راه حل استفاده کننده: بهترین راه‌ حل ارتقاء به دوربین تازه است؛ با اینحال تنها هزینه‌ی خرید یک دوربین تازه نیست که متحمل می‌شوید و غیر از آن مواردی چون باتری تازه، گریپ عمودی تازه، صفحات تازه و بسیاری موارد دیگر نیز هزینه‌بر هستند؛ از این جهت اگر علاقه به ارتقاء دوربین خود ندارید میتوانید از صفحات Kirk و RRS استفاده کنید.  

۲- عدم ثبات پایه‌های کولار لنز
پایه‌ی لنز

پایه‌های کولار برای محکم نگه‌داشتن لنز‌های بلند روی صفحات آرکا سوئیس به‌کار می‌روند.

تمام نکته‌ی داشتن یک سیستم پشتیبان این است که همه‌ی لرزش‌ها را از سیستم حذف کند. پایه‌های کولار نیکون به دلیل ایجاد لغزش در سیستم بدنام شده‌اند. کل فرضیه‌ی تولید پایه‌های جداشدنی کولار، از نصب گرفته تا باز‌کردن آن‌ها با چرخش ۹۰ درجه‌ روی پایه‌های فلز‌ی نازک، سخت‌ساز است.

با یک تست ساده می‌توان میزان ثبات پایه‌های کولار را مورد ارزیابی قرار داد؛ لنز تله‌فوتوی خود را روی قوی‌ترین سه‌پایه قرار دهید در شرایطی که سه‌پایه تا انتها باز نشده است، به بخش جلویی بالای لنز خود محکم ضربه بزنید؛ هیچ چیز نباید جابجا شود، حتی ذره‌ای. با این تست روی پایه‌های کولار مختلف متوجه خواهید شد که بسیاری از کمپانی‌ها حتی این کوچک‌ترین استاندارد را رعایت نکرده‌اند و بیشتر آن‌ها لحظه ضربه زدن جابجا می‌شوند.

کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین توجه چندانی به مصرف کنندگان تولیدات خود نمی‌کنند

پشتیبان RRS ویژه لنز بلند و برخی از کولارهای جانشین صفحات Kirk عملکرد خوبی دارند. آن‌ها یک پشتیبان دوم در قسمت جلوی لنز اضافه می‌کنند و این یک حالت گهواره مانند برای لنز ایجاد می‌کند که وزن لنز را به شکل مناسبی توزیع می‌کند. لحظه بهره برداری از این نوع پشتیبان‌ها در رفتار، اختلاف‌های حقیقی را با نمونه‌های غیر استاندارد متوجه خواهید شد. با این وجود اگر کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین به مشتریانی که تولیدات پیشرفته‌ی آن‌ها را تهیه می‌کنند توجه می‌کردند، بیننده توزیع این نوع پایه‌ها بهمراه لنز درون جعبه‌ی تولیدات آن‌ها بودیم.

در حقیقت کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین توجه چندانی به مصرف کنندگان تولیدات خود نمی‌کنند. غیر از این در جواب به شکایت‌های مصرف کنندگان حرفه‌ای ادعا می‌کنند که الزامی به تغییر در تولیدات نمی‌بینند؛ چونکه این تفاوت دلیل گسترش نهایی هزینه کالا خواهد شد و امکان دارد بسیاری از خریداران خود را که خواهان تولیدات ارزان‌تر هستند از دست بدهند. آن‌ها با این ترفند قصد دارند مصرف کنندگان پایین‌رده را در دام خود گرفتار کنند تا به مشتریانی وفادار برای کمپانی مبدل شوند.

این بی‌توجهی به کیفیت و عدم خلاقیت در تولیدات، نشأت گرفته از تفکر اشتباه تولیدکنندگان دوربین است. آن‌ها بر این باورند: کاری که انجام می‌دهند به اندازه‌ی کافی خوب است. این باور منجر به سقوط صنعت دوربین در رقابت خواهد شد. به علاوه از طرف دیگر بسیاری از مصرف کنندگان حرفه‌ای به عملکرد کمپانی‌ها در چند سال واپسین منتقد هستند و از این تولیدکننده‌ها انتظار دارند که پذیرای انتقادهای آن‌ها باشند. از این جهت این انتقاد‌ها ادعای کمپانی‌های دوربین‌سازی مبنی بر «کاری که انجام می‌دهند به اندازه‌ی کافی خوب است» را نقض می‌کند.

بگذارید به گونه‌ای دیگر آن را بیان کنیم؛ هر لنزی که با هزینه ۲۰۰۰ دلار یا بیشتر فروخته می‌شود و عملکرد مناسبی در تست پایه‌ی کولار از خود نشان نمی‌دهد – که متأسفانه بیشتر آن‌ها این‌گونه هستند – به این معنی است که کمپانی‌های دوربین‌سازی اهمیتی به کیفیت نمی‌دهند. غیر از این، عدم توزیع ابزارهای جانبی باکیفیت و خوب که پیش‌تر عنوان شد نیز بی‌توجهی کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین را تأیید می‌کند. حدودا کسی را نمی‌توان یافت که از پایه‌های کولار راضی باشد. با این وجود این مسئله در باب برخی از لنز‌ها تا هزینه ۱۲۰۰۰ دلار نیز صدق می‌کند.

راه‌ حل استفاده کننده: بهره برداری از کمپانی‌های ثالث؛ اگر‌چه‌ آن‌ها سری‌ی محدودی از لنز‌ها را خدمات رسانی می‌کنند.

۳- کنترل از راه‌ دور 

ریموت دوربین

به ذهن خطور میکند برای بار نخست تلویزیون مبتکر بهره برداری از کنترل‌های از راه‌ دور‌ خانگی بود. انواع بسیاری از آن‌ها ساخته شده و تا‌کنون ‌هزینه‌ی تولید آن‌ها به پایین‌ترین سطح خود رسیده است. اضافه کردن یک دریافت‌کننده‌ی کوچک و کنترل آن از راه دور با یک دکمه امروزه به‌ نظر کار هیجان انگیزی نمی‌آید. به خاطر داشته باشید لحظه بهره برداری از کنترل از راه دور، تلویزیون و ما در مقابل یکدیگر قرار داریم.

از این جهت برای تبعیت از این خصوصیت، بسیاری از دوربین‌های مصرفی (و بسیاری از دوربین‌های حرفه‌ای) نیز با یک دریافت‌کننده‌ی مادون قرمز (IR) از راه دور معرفی شدند (عده ای از آن‌ها شامل فرستنده هستند). ولی باید گفت چندی قبل عده ای از کمپانی‌ها از این موقعیت هم عقب نشینی کرده‌اند؛ برای نمونه نیکون دریافت‌کننده‌ی IR را از پشت دوربین D7500 برداشته و تنها دریافت‌کننده‌ی جلوی دوربین را نگه داشته است.

یقینا نیکون با انجام این کار تصور می‌کند بسیاری از مصرف کنندگان D7500 تنها برای گرفتن تصویر سلفی از کنترل از راه دور استفاده می‌کنند. فرض کنید بسیاری از مصرف کنندگان نیکون D7500 پشت سه‌پایه ایستاده‌اند و در تلاش اند دریابند که چرا کنترل از راه‌ دور آن‌ها رفتار نمی‌کند. دلیل این مسئله چیزی جز عملکرد غیر‌ حرفه‌ای کمپانی نیکون نیست.

تکنولوژی کنترل از راه دور دیگر قدیمی است. در طول مقاله خواهید فهمید که کمپانی‌های دوربین‌سازی چه تکنولوژی‌های قدیمی‌ را تهیه می‌کنند که برای استفاده در لوازم تازه و جهان تازه کاربردی ندارند؛ یکی از آن‌ها کنترل‌ از راه دور است.

بلوتوث سخت «فرستنده باید درست در مقابل گیرنده باشد» را برطرف می‌کند. مشکلات بسیار دیگری وجود دارند که به وسیله بلوتوث برطرف خواهند شد. تنها باید کمی لحظه صرف کنید تا ابزار خود را با ابزار دیگری که تجهیز به بلوتوث است جفت کنید. تکنولوژی نسبتا تازه بلوتوث نه‌تنها تمامی مشکلات قبلی را برطرف می‌کند حتی قابلیت ها تازه ای نیز در دست شما قرار می‌دهد. برای نمونه هم اینک میتوانید با دوربین دیجیتال خود از هر ابزاری که به بلوتوث تجهیز است تصویر بگیرید یا حتی تنظیمات آن را کنترل کنید.

مقاله‌های مرتبط:

ممکن است علاقه‌مند باشید دوربین را روی وسیله‌ی نقلیه‌ی خود نصب کنید و از روی فرمان اتومبیل با آن تصویر بگیرید؛ یا آن را در پشت سوژه‌ی مورد نظر قرار دهید و از راه‌ دور با آیفون تصویر بگیرید. به علاوه از طرف دیگر میتوانید با قرار دادن دوربین روی سه‌پایه در هر مکانی، حتی از درون استودیو با رایانه مک آن را کنترل کنید. هر لحظه در هر مکانی با بهره برداری از تکنولوژی‌های تازه قادر خواهید بود دوربین خود را راه‌اندازی کنید. برای نمونه میتوانید چندین دوربین را برای ثبت لحظه‌های مختلف در موقعیت‌های اضطراری از راه دور هدایت کنید.

چیزی که واضح است این‌که تکنولوژی‌های تازه قادرند بروزترین مشکلات مصرف کنندگان را برطرف کنند. با اینحال متأسفانه بسیاری از کمپانی‌های دوربین‌سازی تصور می‌کنند تنها مشکلی که مصرف کنندگان دارند گرفتن تصویر با دوربین است. آ‌ن‌ها به این مسئله توجه ندارند که مصرف کنندگان به چه نحو تصویر می‌گیرند، با تصویر خود چه خواهند کرد و تصویر گرفته‌شده به چه نحو می‌تواند بین دیگر ابزار‌ها مبادله و استفاده شود. 

امروزه تکنولوژی بلوتوث باید به یک استاندارد در بین تمام دوربین‌ها بدل شود. بلوتوث باید به وسیله هر نرم‌افزاری روی هر ابزاری قابل‌دسترس باشد.

راه‌ حل استفاده کننده: خرید رادیو کنترل چینی ارزان از آمازون و ای‌بی

۴- وای‌فای کند

وای‌فای دوربین

وای‌فای تنها یک نوع نیست. انواع متفاوتی از تکنولوژی وا‌ی‌فای می باشد: ۲.۴ گیگاهرتز در مقابل ۵ گیگاهرتز؛ انواع ۸۰۲.۱۱b، ۸۰۲.۱۱ac، ۸۰۲.۱۱g، ۸۰۲.۱۱n ، کانال‌های هم‌پوشانی در مقابل کانال‌های غیر هم‌پوشانی؛ Ad-hoc در مقابل Infrastructure و Direct MIMO؛ یک آنتن در مقابل چند آنتن.

قابلیتی که همه‌ی انواع نمونه‌های وای‌فای ایجاد می‌کنند این است که نشان می‌دهند یک ابزار تنها برای یک کار ساخته نشده است. با اینحال تک‌بعدی بودن چیزی است که کمپانی‌های دوربین‌سازی یقینا به‌دلیل سخت بودن تولید ابزار تجهیز به پیشرفته‌ترین وای‌فای با قابلیت نرم‌افزاری و سخت‌افزاری و به علاوه از طرف دیگر توانایی تنظیم به وسیله استفاده کننده، علاقه دارند نشان دهند.

نیکون تکنولوژی اسنپ‌بریج (SnapBridge)  را برای ساده‌تر کردن بهره برداری از تنظیمات وای‌فای توصیه کرده است. در این تکنولوژی هدف ساده کردن تنظیمات تا حد ممکن بوده است؛ با اینحال بالاخره نیکون با تغییراتی که در منوی دوربین‌های تجهیز به تکنولوژی اسنپ‌بریج ایجاد کرد دلیل پیچیده‌تر شدن تنظیمات دوربین شد؛ تا حدی که مصرف کنندگان بیش‌ازپیش در منوها سردرگم شدند. 

یکی از مشکلات صنعت دوربین‌ سازی تولید تولیدات عامه‌پسند است

با اینحال مسئله‌ی قابل توجه این است که نیکون از قطعات بسیار قدیمی در دوربین‌ها سود میبرد. اگر نگاهی عمیق به دفترچه‌‌ی راهنمای تولیدات بیندازید با تکنولوژی قدیمی وای‌فای ۸۰۲.۱۱bg، در ۲.۴ گیگاهرتز و نرم‌افزاری که تنها از حالت Ad-hoc خدمات رسانی می‌کند مواجه خواهید شد. 

نمونه دیگری از مشکلات صنعت دوربین‌‌سازی تولید تولیدات عامه‌پسند است، این زمانی اتفاق می‌افتد که تعداد فراوانی از مصرف کنندگان عامه را برای تأمین رضایت آن‌ها تعقیب می‌کنید و میبایست به خاطر آن‌ها هزینه‌ها را کاهش دهید. این دلیل کاهش رقابت بر سر تولید بهترین تولیدات در کمپانی‌ها می‌شود و این اتفاقی است که برای نیکون رخ داده است و با این وجود در این عرصه تنها نیست؛ نیکون کمپانی بود که اسنپ‌بریج را به نوعی راه‌ حلی برای به اشتراک‌گذاری عکس ها معرفی داد؛ با اینحال در رفتار این‌گونه نبود و دلیل این سخت ضعف قطعات روی دوربین و نرم‌افزارهایی است که از این قطعات خدمات رسانی می‌کنند.

اکثر گوشی‌های هوشمندی که دوربین نیکون برنامه ریزی شده است با آن‌ها رابطه برقرار کند از شبکه‌ی وای‌فای ۸۰۲.۱۱ ac، طول موج دوگانه و MIMO خدمات رسانی می‌کنند. این یعنی حداکثر سرعت ۱۳۰۰ مگابیت بر ثانیه در مقابل دوربین نیکون با حداکثر سرعت انتقال ۵۴ مگابیت بر ثانیه؛ با این وجود تعجبی ندارد که نیکون توانایی دارد تنها یک تصویر دو مگاپیکسلی را از روش اسنپ‌بریج ارسال کند.

راه‌ حل استفاده کننده: وای‌فای را خاموش کنید (حالت هواپیما) به این دلیل که تنها باتری مصرف می‌کند، و از شیوه‌های قدیمی برای دریافت تصویر در جایی که آن‌ها را نیاز دارید استفاده کنید، و حتی بهتر از آن یک موبایل هوشمند با یک دوربین خوب تهیه کنید.

۵- سرعت نوشتن پایین روی کارت حافظه

کارت حافظه

کمپانی‌های دوربین‌سازی مکررا در حال تکرار خود هستند. برای نمونه تنها یک دلیل می باشد که آن‌ها از درگاه‌ کارت‌های حافظه‌ی UHS-II، CFast یا XQD استفاده نکنند: پایین نگه داشتن هزینه‌ها. آن‌ها برای توجیه این کار اساسا به خریداران می‌گویند اشکالی ندارد که چند فریم اضافه در بافر را از دست بدهید؛ چونکه به اندازه‌ی کافی بافر در دست دارید.

ممکن است این برای مصرف کنندگان غیر‌حرفه‌ای کار خوبی است یا ممکن است هم نیست؛ باید بیرون رفت و در رفتار از آن‌ها پرسید تا بتوان این ادعا را تصدیق نمود. برخی امکان دارد فکر کنند ۱۰ فریم در بافر پیشرفته‌ترین تکنولوژی است و حداکثر لذت را از آن ببرند؛ با اینحال حقیقت این است که آن‌ها از تکنولوژی‌های منسوخ‌شده‌ی کارت‌ حافظه استفاده می‌کنند. در این عرصه حتی با افرادی مواجه خواهید شد که عملکرد دوربین خود را با پایبندی به یک برند معمولی کارت‌‌‌ حافظه‌ که در سالهای قبلی بود که با هزینه ای ناچیز در حراجی تهیه کرده‌اند تضعیف می‌کنند.

در کمال ناباوری کمپانی‌هایی وجود دارند که هنوز پیرامون این مسئله تصمیمات بدی می‌گیرند. برای نمونه نیکون D7500 تنها یک درگاه کارت‌‌‌ حافظه‌ دارد و امکان دارد فکر کنید نیکون از پیشرفته‌ترین تکنولوژی در تنها درگاه کارت‌‌‌ حافظه‌‌ی این دوربین استفاده کرده است؛ با اینحال این‌طور نیست. این درگاه یک درگاه کارت‌‌‌ حافظه‌‌ی UHS-I است که نهایت فشار را روی عملکرد بافر دوربین ایجاد می‌کند؛ در شرایطی که نباید این‌گونه باشد. این مسئله دلیل بروز مشکلات برای مصرف‌کنندگان در آتی خواهد شد؛ چونکه پیش از هرچیز گمان می نمایند الزامی به یک کارت‌‌‌ حافظه‌‌ی پیشرفته‌تر از UHS-I معمولی ندارند؛ با اینحال با آپدیت دوربین درآینده به نقطه‌ضعف‌های این نوع از کارت‌‌‌ حافظه‌ پی خواهند برد.

مقاله‌ی مرتبط:

دلیلی که D7500 را مثال زدیم این است که در باب دوربین‌های پایین رده برای مصرف کنندگان مصرفی نگرانی نیست چونکه آن‌ها امکان دارد احتیاجی به بالاترین تکنولوژی‌ها نداشته باشند یا در ابتدای راه یادگیری باشند. با اینحال دوربین نیکون D7500 جزو انتخاب‌های اصلی مشتاقان عکاسی است. نیکون برای بهره نبردن از بروزترین تکنولوژی‌ها چه پاسخی برای این دسته از مردم دارد؛ جز اینکه به آن‌ها بگوید، متأسفیم پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها هزینه‌بر است. نیکون می‌موفق شد با یک تغییر کوچک عملکرد دوربین را در حالت عکاسی پشت‌سر‌هم ارتقاء دهد؛ با اینحال خود را به دردسر نینداخته است. حتی دومین درگاه کارت‌‌‌ حافظه‌ را برداشته در شرایطی که تنها درگاه کارت‌‌‌ حافظه‌‌ی روی دوربین نیز مطابق با استاندارد‌های روز نیست.

در این‌جا تنها از نقاط‌ضعف نیکون گفته شد؛ با اینحال در حقیقت نیکون تنها مقصر نیست. برای نمونه سونی A9 با استناد به ادعای سونی سریع‌ترین دوربین بین رقبا است. با اینحال در کمال ناباوری این دوربین ۴۵۰۰ دلاری تنها از یک درگاه کارت حافظه‌ی UHS-I سود می‌برد؛ دلیل این کار چیزی جز کاهش هزینه‌ها حتی به میزانی ناچیز نمی‌تواند باشد.

راه‌ حل استفاده کننده: راه حلی نیست.

۶- ارتباطات سِری کند

usb

اگر نگاهی به لپ‌تاپ تازه خود بیاندازید یقینا با پورت USB 3.1  مواجه خواهید شد؛ در چنین شرایطی ست که که اگر نگاهی به دوربین تازه یا حتی حرفه‌ای خود بیندازید USB2.0 تنها پورتی است که می‌بینید.

سخت نبود تکنولوژی روز در وای‌فای دوربین‌ها برای اتصالات USB نیز صادق است. بگذ‌ارید از نو نگاهی به سونی A9 بیاندازیم، سونی A9 از تکنولوژی وای‌فای ۸۰۲.۱۱ ac خدمات رسانی می‌کند با اینحال تنها در ۲.۴ سرعت گیگاهرتز. همان‌طور که می‌بینید کمپانی‌ها اندک تغییراتی که ایجاد می‌کنند بازهم با تکنولوژی‌های روز فاصله دارد. در باب وای‌فای به اندازه‌ی کافی صحبت کردیم و اکنون فرصت USB است. سرعتی که داده‌های خود را به وسیله دوربین‌ها انتقال می‌دهید بسیار محدود است. در قرن حاضر بر خلاف قبلی عکس هایی که به وسیله شما ثبت می‌شوند از دوربین به شبکه‌های اجتماعی منتقل می‌شوند که یک تغییر بنیادی به شمار می‌‌آید. این توانایی در بستر شبکه جهانی وب اتفاق می‌افتد که نیازمند هر دو تکنولوژی پرسرعت با‌سیم و بی‌سیم است.

دوربین‌ها در انتقال عکس ها اصلا بهینه رفتار نمی‌کنند. آن‌ها بازهم از مصرف کنندگان انتظار دارند از شیوه‌های قدیمی برای انتقال عکس ها خود بهره ببرند؛ برای نمونه خارج‌ کردن کارت‌‌‌ حافظه‌ از دوربین و انتقال داده‌های آن به رایانه خیلی تفاوتی با خارج‌ کردن نگاتیو و انتقال آن به آزمایشگاه برای چاپ تصویر ندارد؛ تنها اختلاف این است که اکنون یک آزمایشگاه مجازی که همان رایانه است در خانه داریم. متأسفانه حتی وقتی که همه‌چیز در دنیا تغییر می‌کند کمپانی‌های دوربین‌سازی هنوز متوجه تفاوت نیستند و به آن‌ها توجهی ندارند.

مردم اکنون بیشتر از هر لحظه دیگری تصویر می‌گیرند و بیشتر تصویر‌های گرفته‌شده، از دوربین (موبایل هوشمند) به‌سرعت و با کمترین پیچیدگی برای مصرف کنندگان از روش ارتباطات بی‌سیم به شبکه‌های اجتماعی مجازی انتقال داده می‌شوند. هم اینک مردم بسیار کمی هنوز از دوربین‌های ویژه استفاده می‌کنند؛ در چنین موقعیتی کمپانی‌های دوربین‌سازی تمایلی به بهره برداری از تکنولوژهای روز در تولیدات خود برای ایجاد توانایی رقابت برای مصرف کنندگان دوربین‌‌ها با مصرف کنندگان گوشی‌ هوشمند ندارند؛ تکنولوژی‌هایی مانند وای‌فای و USB پرسرعت.

USB :USB 2.0 داری سرعت اسمی ۴۸۰ مگابیت بر ثانیه است. این سرعت برای USB 3.0 تا ۵ گیگابیت بر ثانیه گسترش می‌یابد و حتی برای USB 3.1 دو برابر این است. به عبارت دیگر، استفاده‌ی مداوم کمپانی‌های دوربین‌ سازی از USB 2  توجیهی جز مجازات خریداران ندارد؛ اگر اینطور نباشد میتوانید عکس ها را با USB 3.0 حداقل ۱۰ برابر سریع‌تر از USB 2.0 انتقال دهید. (USB 3.0 در نوامبر سال ۲۰۰۸ به‌طور رسمی معرفی شد؛ با اینحال بازهم تکنولوژی تازه ای به‌حساب می‌آید.)

با این وجود درست است که میتوانید کارت حافظه‌ی سریع خود را از درگاه کارت‌‌‌ حافظه‌‌ی دوربین کند خود خارج و از روش یک یو‌اس‌بی خوان سریع به رایانه سریع خود وصل کنید. با اینحال این کار نشان می‌دهد که به ذهن خطور می کند کمپانی‌های دوربین‌سازی تا اینجای کار چیزی در باب شیوه‌های تازه انتقال و به اشتراک‌گذاری عکس ها نشنیده‌اند.

در جهان تکنولوژی، عدم توزیع راه‌ حل‌ برای مشکلات و ضعف عملکرد‌ها به‌طور کلی به این معنی است که شما خریداران کمتری نصیبتان خواهد شد و حتی خریداران حال حاضر را نا‌امید خواهید کرد؛ و این چیزی است که برای صنعت تولید دوربین رخ می‌دهد.

راه‌ حل استفاده کننده: کارت‌‌‌خوان‌ سریع. با وجود این نمی‌توان آن را در حقیقت به نوعی یک راه حل در نظر گرفت. راه حل دیگر جستجو به اشتراک برند و نمونه‌هایی از دوربین است که قابلیت ها بیشتری در دست شما قرار می‌دهند با وجود این این لیست بسیار محدود است یا امکان دارد در برند مورد توجه‌ی خود چنین امکاناتی را پیدا نکنید.

۷- عدم توانایی شارژ وایرلس 

شارژر وایرلس

دوربین‌ها و باتری‌ها سابقه‌ای طولانی در سوء بهره برداری از مصرف کنندگان دارند. پیش از هرچیز، مشخصات باتری‌ها دائما در حال تغییر بودند، با این وجود خرید دوربین‌ تازه به معنی بهره برداری از باتری‌های تازه بود. سپس باتری‌های جانبی تازه ای آمدند که روی دوربین قفل می‌شوند؛ با اینحال این نوع باتری‌ نیز بدین شکل که باید عملکرد مناسبی ندارد. ممکن است دوست داشته باشید که بدانید حتی در بسیاری موارد باتری‌هایی با مشخصات یکسان از یک برند‌، عملکردهای متفاوتی معرفی می‌دهند.

سخت بعدی عدم توزیع شارژر به‌همراه باتری است؛ از این جهت استفاده کننده مجبور است یک شارژر از نوع USB تهیه کند که به دوربین وصل می‌شود و در اغلب موارد از سرعت شارژ بسیار پایینی دارا است.

از جهت فنی، اکثر باتری‌هایی که استفاده می‌کنیم از ساختار مشابهی برخوردارند که به وسیله تعداد محدودی از کمپانی‌ها ساخته می‌شوند و تنها داری چند خصوصیت اختیاری هستند. درحقیقت تنها تعداد کمی از انواع سایز‌ها و باتری‌های سلولی برای باتری‌های لیتیوم‌-یونی (Li-Ion) ساخته شده‌اند. در شرایطی که تصور می‌شود باتری‌های کانن، فوجی‌فیلم، نیکون، الیمپوس و سونی عملکرد متفاوتی از خود نشان می‌دهند؛ با اینحال در حقیقت همه‌ی آن‌ها باتری‌هایی هستند تشکیل شده از دو شبکه‌ی سلولی که به وسیله یک کمپانی ساخته می‌شوند. به عبارت دیگر، به میزان شبیه به که سایز و انواع محدودی از باتری‌های قابل‌ تعویض آلکالاین می باشد، باتری‌هایی که درون بسته‌های ویژه دوربین‌ها توزیع می گردند نیز از این سنت جدا نیستند.

با اینحال مسئله‌ی اصلی که در باب تمام باتری‌ها می باشد این است که چه چیزی برای مصرف کنندگان مطلوب است؟

راه حل یک شارژر بی‌سیم Qi-like خواهد بود؛ نمونه‌ای که اپل چندی قبل در تولیدات خود استفاد کرد و حتی آیکیا بیش از یک‌ سال است که آن‌ها روی لوازم‌خانگی خود قرار می‌دهد‌. به ذهن خطور میکند آیکیا در پیش‌برد تکنولوژی از کمپانی‌های دوربین‌سازی فراتر رفته است. نه‌تنها این یک توهین است حتی تولیدکنندگان پیشرفته‌ترین دوربین‌ها در ژاپن را نیز محکوم می‌کند.

در حقیقت، دو چیز برای شارژ باتری ضروری است:

۱- یک ابزار شارژر وایرلس

۲- شارژر‌های USB که ظرفیت شارژ ۲ یا تعداد بیشتری باتری را دارند.

کمپانی‌های دوربین‌ساز ژاپنی در باب اول کاری نکرده‌اند؛ با اینحال کمپانی‌های چینی در باب دوم نمونه‌های معمولی فراوانی معرفی کرده‌اند.

کمپانی‌های دوربین‌سازی هرگز متوجه اطلاع مصرف کنندگان از مشکلات تولیدات و شکایت‌هایی که به آن‌ها دارند نمی‌شوند

چرا شارژر USB‌؟ به این دلیل که در صورت لزوم میتوانید آن‌ها را به برق AC وصل کنید. به علاوه از طرف دیگر به وسیله شارژر USB نه‌تنها میتوانید شارژ را از یک باتری بزرگ قابل حمل (مانند Omincarge) به باتری‌های دوربین خود منتقل کنید؛ حتی میتوانید به ابزار‌های دیگر که به وسیله USB شارژ می‌شوند نیز انتقال دهید. برای نمونه در طوفانی مانند طوفان واپسین در آمریکا که برق AC شما قطع می‌شود نیاز به باتری‌های بزرگ و پانل‌های خورشیدی برای شارژ کردن باتری‌ها دارید.

 در انتهای این بخش بار‌ دیگر تکرار می‌کنیم که مصرف کنندگان نیاز دارند مشکلات آن‌ها برطرف شود. مسئله با اهمیت این است که کمپانی‌ها باید قبل از مصرف کنندگان سخت را بیابند؛ با اینحال در حقیقت، کمپانی‌های دوربین‌سازی دائما بعد از مصرف کنندگان به مشکلات دوربین‌ها پی می‌برند. و در بسیاری موارد، کمپانی‌های دوربین‌سازی هرگز متوجه اطلاع مصرف کنندگان از مشکلات تولیدات و شکایت‌هایی که به آن‌ها دارند نمی‌شوند؛ در شرایطی که بسیاری از این مشکلات به سادگی قابل حل هستند.

راه‌ حل استفاده کننده: جستجو در آمازون و ای‌بی برای شارژرهای باتری USB برای تعدای از باتری‌های مشهور یا شارژر‌های باتری دوگانه برای استفاده‌های سنگین.

۸- درگاه‌های کابل آسیب‌پذیر

گاهی اوقات یک تصویر بیش از هزاران حرف در خود دارد؛ پس ابتدا تصویر پایین را مشاهده نمائید و سپس ادامه‌ی پاراگراف را مطالعه کنید:

اتصالات دوربین

چیزی که یقینا در شلوغی تصویر بالا، در به‌اصطلاح بهترین دوربین ساخته‌شده به وسیله نیکون متوجه آن نشده‌اید، کلیپس تازه برای کابل HDMI/USB است که اولین بار در دوربین D850 از آن استفاده شده است. هدف از دیزاین این بخش جلوگیری از به‌هم‌ریختگی رابطه بین کابل‌ها و درگاه‌های روی دوربین است. با اینحال با تصویری که در بالا می‌بینید و شیوه‌ی دیزاین درگاه‌های کابل آیا می‌توان به سادگی دوربین را در دست گرفت؟

طراحان دوربین درگاه‌های اتصال را در بخشی قرار می‌دهند که راحت‌ترین مکان برای آن‌ها است. در شرایطی که در یک طرف، دیگر جایی برای قرار دادن هیچ‌نوع درگاهی نیست؛ طرف دیگر دوربین پر از محیط خالی است. دیزاین برخی از کمپانی‌ها به گونه‌ای است که تصور می‌شود مصرف کنندگان هرگز دوربین را از کناره‌های آن در دست نمی‌گیرند.

مسئله‌ی جالب‌تر عملکرد ضعیف توانایی‌های بی‌سیم این دوربین‌ها است که ضرورت بهره برداری از درگاه‌های کابل را بیشتر می‌کند. اکنون با نمونه‌هایی که شرح داده شد می‌توان به «تنبلی در مهندسی» دوربین‌ها پی‌برد. ضعف در توزیع راه‌ حل برای یک سخت منجر به مشکلات دیگر خواهد شد که خود به وسیله را‌ه‌ حل‌های ناکارآمد به‌وجود می‌آیند.

با استناد به مطالب گفته‌شده مجبوریم یکی از این نتایج را بگیریم:

۱- کمپانی‌های دوربین‌سازی به‌طور ذاتی در راه‌ حل‌های مهندسی تنبل هستند

۲- آن‌ها هرگز از تولیدات خود استفاده نمی‌کنند یا حتی به استفاده‌ی دیگران از آن‌ها دقت نمی‌کنند

راه‌ حل استفاده کننده: راه‌ حل خوبی نیست.

۹- عدم نمایش معلومات لحظه فوکوس در دریچه دوربین (ویوفایندر)

دریچه دوربین (ویوفایندر)

در این‌ بخش به یک مسئله تازه می‌پردازیم؛ کمبود معلومات مفید. چندین سال طول کشید تا تولیدکنندگان دوربین بفهمند به چه نحو معلومات دیافراگم، سرعت شاتر و نوردهی را در دریچه دوربین قرار دهند. به ذهن خطور می کند بعد از انجام این موارد در دهه‌ی ۱۹۷۰ تصور کرده‌اند دیگر همه چیز انجام شده است و نیاز به انجام کار ویژه دیگری برای ارتقاء دوربین‌ها نیست.

کمپانی‌های دوربین‌سازی مطمئنا تکنولوژی‌های تازه ای برای نشان دادن معلومات در دریچه دوربین‌ دوربین‌های DSLR استفاده کرده‌اند، حتی چندین عدد از آیکون‌های روی نمایش‌گر ‌بالای دوربین را نیز به دریچه دوربین دوربین منتقل کرده‌اند؛ با اینحال به‌طور واضح آیتمی که در این تفاوت از قلم افتاده، معلومات مفید فوکوس است.

در‌حالی‌که دوربین‌ها کمترین اطلاعاتی از فاصله‌ی فوکوس معرفی نمی‌دهند، حتی گاهی نقطه‌ی حقیقی فوکوس نیز نمایش داده نمی‌شود؛ چونکه این خود مستلزم بهره برداری از چیپ‌های مکمل توانمندتر است که بهره برداری از این نوع چیپ‌ها باعث گسترش هزینه‌ی کمپانی‌ها خواهد شد و کمپانی‌ها نیز حاضر به پذیرش این گسترش هزینه نیستند.

مطمئنا عکاسان به خودی خود نمی‌توانند معلومات دقیقی از فاصله‌ی فوکوس داشته باشند؛ چونکه برای انجام این کار باید پشت سه‌پایه‌ی دوربین خود قرار گیرند و با ابزارهای محاسباتی دستی فاصله را محاسبه کنند که غیر‌ امکان دارد؛ از این جهت وظیفه‌ی دوربین است که با بهره برداری از الگوریتم‌های محاسباتی از قبل تعیین‌شده معلومات فوکوس را به‌طور دقیق و سریع در دست عکاسان قرار دهد.

تعداد محدودی از دوربین‌ها این توانایی را معرفی می‌دهند؛ با اینحال بیشتر آن‌ها این توانایی‌ را ندارند و این خود مایه‌ی شرمندگی برای کمپانی‌های دوربین‌سازی است؛ به دلیل اینکه دیدن سوژه در فوکوس یکی از ابتدایی ترین چیزها است و بسیاری از مردم در لحظه بهره برداری از دوربین با این سخت مواجه هستند.

راه‌ حل استفاده کننده: تخمین و بهره برداری از اپ‌های محاسبه‌گر

۱۰- نبود ابزار خوب فرمت  RAW (خام)

به دلایل مختلف باید توانایی تصویر‌برداری با فرمت RAW در دوربین‌ها وجود داشته باشد. یکی از دلایل وجود فرمت RAW استفاده‌ از حداکثر خصوصیات دوربین برای استفاده کننده است.

یکی از نشانه‌های بهره برداری از حداکثر عملکرد دوربین اطمینان از بهینه بودن نوردهی است. وارد بحث ETTR (نوردهی بهینه) نمی‌شویم؛ با اینحال به‌طور کلی، شما نیاز دارید تا روشن‌ترین جزئیاتی را که حفظ می‌کنید درست در نقطه‌ی اشباع سنسور باشد. این جایی است که بین نقطه‌ی روشن و تاریک‌ترین جزئیاتی که ثبت شده است محدوده‌ی دینامیکی را حداکثر خواهید کرد.

مردم زیادی برای نوردهی بهینه به هیستو‌گرام (بافت‌نگار) که دوربین‌ها معرفی می‌دهند نگاه می‌کنند. سخت این است که هیستوگرام‌ها از داده‌های دم‌دستی JPEG مانند تراز سفیدی و حالت‌های تونال تهیه می‌شوند که در بیشتر دوربین‌ها بعد از گرفتن تصویر قابل دیدن است؛ هیستوگرام‌‌ در لحظه‌ی عکاسی مانند نمونه‌هایی که دوربین‌های بدون آینه معرفی می‌دهند، غیر از مشکلات بالا ( به‌ دلیل یک زیرمجموعه سنسور که یک جریان ویدئویی را برای توزیع هیستوگرام ایجاد می‌کند) با دامنه‌هایی که تصویر حقیقی به آن می‌رسد مطابقت ندارند؛ از این جهت هیستوگرام‌ باوجود مزیت‌هایی که دارد بهترین ابزار برای بهینه‌کردن نوردهی نیست.

در باب بلینکیز (جاهای بسیار نورانی در نمایش اولیه تصویر) شرایط مثل هیستوگرام است چونکه آن‌ نیز از معلومات JPEG گرفته می‌شود؛ مضاف بر اینکه کمپانی‌های دوربین‌سازی اطلاعاتی در باب محدوده‌ی اکتیو شدن بلیکیز به ما معرفی نمی‌دهند (نکته: به ذهن خطور میکند در دوربین‌های نیکون ۸ بیت از ۲۴۸ است).

یکی از دلایلی که نمی‌توانیم هیستوگرام‌های RAW و بلینکیز داشته باشیم، عدم دیزاین الگوریتم سخت افزاری ASIC (مدارهای مجتمع با کاربری ویژه) در عکاسی است. بهره برداری از الگوریتم ASIC در عکاسی ضروری است؛ چونکه با استناد به تعداد مگاپیکسل‌هایی که امروزه داریم، در صورت عدم بهره برداری از الگوریتم‌های سخت‌افزاری گسترش رقم مگاپیکسل برای در بیشتر مواقع ادامه خواهد داشت. با اینحال هم اینک هنوز بهترین گزینه، چند لحظه انتظار برای مشاهده‌ی هیستوگرام حقیقی در نمایش اولیه است.

متأسفانه سخت به همین‌ جا ختم نمی‌شود؛ تازه ترین سیستم اندازه‌گیری نیکون علاقه به حفظ دامنه‌ی برجسته دارد، تنها نمی‌دانیم این دامنه چقدر است. سال‌ها قبل عکاسی با جبران نوردهی در محدوده‌ی  -۳.۰ EV به نوعی یک قانون عمومی روی DSLR-های نیکون رایج بود. اکنون به ذهن خطور میکند دوربین‌های سری D5، D850 و D500 نیکون علاقه دارند در محدوده‌ی +۳.۰ EV باشند.

سنسورها معمولا خطی هستند؛ با اینحال در بیشتر مواقع به روش تمام و کمال خطی نیستند. از این جهت کجا عدم خطی بودن شروع می‌شود و چقدر است؟ در شرایطی که Bayer به نوعی قرمز، سبز، و آبی تعریف می‌شود؛ چه فیلتر‌های حقیقی در سنسور دوربین استفاده شده است؟ آیا تراز سفیدی از قبل تعیین‌شده وارد داده‌ی RAW می‌شود و اگر این موضوع می‌افتد چگونه داده را تغییر می‌دهد؟ در چه نقطه‌ای دقیقا جزئیات سایه به شکل نویز در ۱۴ بیت ناپدید می‌شود؟ دستاورد‌ها کجا تغییر کرده‌اند و دیگر استراتژی‌های بر پایه‌ی سنسور برای کنترل نویز کجا هستند؟ کمپانی‌های دوربین‌سازی ژاپنی در باب جواب سؤالات بالا سکوت کرده‌اند. در باب تازه ترین سؤال چندین عدد از کمپانی‌ها در اسناد جذب بازار خود به استراتژی دستاورد دوطرفه اشاره‌هایی داشته‌اند؛ با اینحال دقیقا شرح نداده‌اند که این به چه معنی است و به چه نحو روی داده‌ی شما تأثیر خواهد گذاشت.

راه‌ حل استفاده کننده: UniWEB که تنها یکی از هزاران دلیلی است که مجبور هستیم از مهندسی معکوس سود ببریم تا معلومات مفیدی پیرامون‌ی داده‌ی RAW بگیریم. RAWDigger به نوعی یک ابزار پس بررسی که می‌توان با آن تست در موقعیت‌های کنترل شده را بررسی کرد.

۱۱- بخش راهنمای کوتاه یا ناقص

دوربین

دوربین‌ها صفحه‌نمایش‌های کوچکی دارند که کار را برای  بخش راهنما سخت می‌کند. دوربین‌ کوچک و جمع‌وجور سونی A9 که به‌ نظر می‌رسد موتور متنی که در منوی آن استفاده شده است چیزی تقریبا ۴۰ کاراکتر در ۸ خط تولید می‌کند؛ که تنها کمی بیش از دو توییت در توییتر است.

کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین به‌ دنبال فروش و سود بیشتر هستند؛ با اینحال حتی عملکردی نسبتا رضایت‌بخش برای خریداران حاضر خود معرفی نمی‌دهند

به‌ نظر می‌رسد کمپانی‌های ژاپنی تولیدکننده‌ی دوربین با استناد به معمول علاقه ندارند حتی ذره‌ای پول برای بخش راهنما دوربین‌ها خرج کنند؛ آن‌ها انجام این کار را به بیرون از کمپانی‌ محول می‌کنند؛ به کسی که کمترین توصیه پولی را می‌دهد؛ یا حتی این کار را به لیست کارهای کارمندان دفتری خود اضافه می‌کنند که هرچه سریع‌تر انجام دهند و آن‌ها هم لحظه کوتاهی را صرف تهیه‌ی این بخش می‌کنند.

در چنین موقعیتی هزینه‌ی پنهان دیگری نیز می باشد؛ فرض کنید ۱۰۰ منو داریم با متوسط ۵ انتخاب که برنامه ریزی شده است با ۳۵ زبان انجام شوند و هر یک ۳۲۰ کاراکتر (۴۰ کاراکتر در ۸ خط)، این خصوصیت به‌طور بالقوه نیاز به ۵ مگابایت ظرفیت دارد. در شرایطی که حافظه نسبتا ارزان است با اینحال باید برای آپدیت فرم‌ور دوربین و برطرف شدن ایرادات ممکن آن این حافظه‌ از نوع حافظه‌ی فلش باشد؛ حافظه‌ی فلش گران‌تر از دیگر نمونه‌های حافظه است و به میزان محدودی از آن‌ها در دیزاین دوربین‌ها استفاده می‌شود. حدودا تمام کمپانی‌های تولیدکننده‌ی دوربین از یک ظرفیت ثابت برای قراردادن در یک لحظه فرم‌ور و بخش راهنما در یک حافظه‌ی فلش استفاده می‌کنند؛ از این جهت به محض اینکه شما شروع به اضافه کردن خصوصیت‌های تازه می‌کنید از محیط راهنما کاسته می‌شود که این مسئله باعث می‌شود برخی بخش‌های منوی نیکون راهنما نداشته باشند؛ شخصی که منوها را دیزاین می‌کند نحوه‌ی قرارگیری آن‌ها را در صفحه اولویت‌بندی می‌کند و وقتی که شما محیط محدود دوربین را با تنظیمات دیگر اشغال می‌کنید به ناچار و به‌ترتیب اولویت بخش‌هایی از راهنما حذف می‌شوند تا ظرفیت خالی برای تنظیمات شما ایجاد شود.

با این وجود راه‌هایی برای فشرده سازی متن وجود دارند. یک راه بالقوه‌ی چشم‌گیر، محدود کردن کلمات است؛ با اینحال این خود دلیل گسترش هزینه‌های مهندسی خواهد شد، که مطمئنا کمپانی‌های دوربین‌سازی علاقه به انجام این کار ندارد.

از آن‌جا که دوربین‌های عکاسی به شکل خوبی توانایی همراه شدن با تلفن های همراه هوشمند ندارند، حتی امکان بهره برداری از راهنمای حقیقی و کامل دوربین روی گوشی‌ هوشمند از روش اپ‌های مختلف نیز ممکن نیست؛ تحت این شرایط سخت فضا نیز حل خواهد شد با اینحال بازهم نمی‌توان برای هزینه‌ی اضافه کار کرد.

راه‌ حل استفاده کننده: از خصوصیت‌هایی که از نحوه‌ی آن‌ها اطلاع ندارید استفاده نکنید. برای کمک میتوانید از وب‌سایت‌ها، ویدئو‌های یوتیوب، کتاب‌ها و … استفاده کنید. میتوانید از دوستان خود کمک بگیرید یا با خدمات رسانی فنی رابطه بگیرید.

اینکه کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین به مشکلات مصرف کنندگان توجه نمی‌کنند و به‌روزترین تکنولوژی‌ها را در دست آن‌ها قرار نمی‌دهند، تنها مواردی از عدم توجه کمپانی‌های تولید‌کننده‌ی دوربین به مصرف کنندگان است و تمامی مشکلات نیستند.

کمپانی‌های تولید کننده‌ی دوربین مثل دیگر کمپانی‌های تجاری به‌دنبال فروش و سود بیشتر هستند. با اینحال آن‌‌ها حتی عملکردی نسبتا رضایت‌بخش نیز برای خریداران حاضر خود معرفی نمی‌دهند؛ با این شیوه‌ی عملکرد، دستیابی به سود و فروش بیشتر بعید به‌ نظر می‌رسد.  

امیدواریم این نوشته پیرامون عکاسی مورد استقبال شما قرار گرفته است. درصورت تمایل با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

منبع